SHIZZLE / ROADSIDE ASSISTANCE / 2026Er viel weinig af te dingen op de muzikale competentie van Shizzle. Wel op de hardnekkige overtuiging dat de belevenissen van zes vrienden ook buiten hun eigen gezelschap enige betekenis hebben. Hun vorige EP was vakkundig, soms geestig en vooral erg tevreden met zichzelf. Op Roadside Assistance klinkt voor het eerst iets van artistieke noodzaak.
De Opel Omega van Posteljon wordt ergens bij Lugano afgevoerd. Een man in een oranje hesje geeft instructies, de eigenaar kijkt toe. Shizzle maakt van deze weinig heroïsche gebeurtenis een weerbarstig rocknummer vol schurende gitaren, nerveuze tempowisselingen en een zanger die afwisselend klinkt alsof hij een verzekeringsformulier voorleest en zijn verstand verliest.
Het gitaarwerk is indrukwekkend, al had de band best een minuut minder nodig gehad om dat duidelijk te maken. De sterkste momenten zitten juist in de ingehouden passages. De auto verdwijnt, de administratie neemt het over. Zelfs de verontwaardiging lijkt onderworpen aan een procedure.
De B-kant, Isolino (Six Amperes), is een veel grotere verrassing. Een bijna schaamteloos fraai arrangement van piano, akoestische gitaar, blazers en strijkers draagt een verhaal over een Italiaanse camping waar zes jonge mannen twintig jaar geleden hun gevoel voor rechtvaardigheid ontdekten. De aanleiding: beperkte elektriciteit, een onwelwillende beheerder en de kennelijk onvervreemdbare aanspraak op een stukje paradijs.
Thuis bouwden ze een website om hun gelijk vast te leggen. Met voetnoten. Uiteraard.
Wat begint als een zorgvuldig gearrangeerde nostalgische terugblik, krijgt gaandeweg een onaangename bijsmaak. De verteller blijkt inmiddels zelf de man van de formulieren en toegangsvoorwaarden. Zijn vroegere verontwaardiging over willekeur heeft plaatsgemaakt voor een volwassen waardering van het eigen gelijk, nu voorzien van procedures.
Het is scherp geschreven, zonder de gebruikelijke protestretoriek. Wel dreigt de productie af en toe te bezwijken onder haar eigen goede smaak. Vooral de strijkers worden met weinig terughoudendheid ingezet. Maar de melodie houdt stand en het verstilde slot is ronduit prachtig.
De twee nummers delen een interessante obsessie met bezit, controle en de vernedering van afhankelijkheid. Opmerkelijk materiaal voor een band die zijn identiteit tot dusver grotendeels ontleende aan onderlinge grappen en zorgvuldig geconserveerde herinneringen.
Of Shizzle werkelijk een nieuwe artistieke richting heeft gevonden, zal moeten blijken. Twee geslaagde nummers maken nog geen grote band. Maar de afstand tussen deze EP en zijn voorganger is aanzienlijk.
De Muziekpolitie verhoogt de waardering van drie naar vier sterren. Tegen de verwachting in begint Shizzle buiten zijn eigen vriendengroep relevant te worden.