|
|
||||||
|
|
9 Juli - 25 Juli 2004 - Ranocchio - Piano Di Porlezza - Italia
Dag 7 - 12: It just got better and better... Week
2 van ons shizzletastic avontuur in Italië begon met een
ongelooflijke luiheid. Nog volledig gesloopt door ons avontuur hoog
in de bergen besloten we om van Donderdag 15 juli 2004 vooral een
zonaanbiddersdag te maken. Héérluk - en dan hebben we het niet
alleen over de badjuf -. Na een wilde nacht werden we de
volgende ochtend net op tijd wakker om aflevering twee van
Goedemorgen Ranocchio! met gastheer Sjoerd van Santen bij te
wonen. De middag zou in het teken staan een bezoek aan de waterval
van Porlezza, één van de succesnummers van vorig jaar. Net als vorig
jaar onder andere in gezelschap van Lesley, met als welkome
aanvulling Wendie en Essie. De waterval is een waar spektakel, maar
we will let the pictures do the talking.
Nadat Chris een paar keer op de grond was gedonderd, en er wonder boven wonder niet eens werd uitgezet, kwamen we ook nog een paar unglaubliche kaaskoppen tegen. Heel gezellig natuurlijk om nieuwe mensen ontmoeten!
Er werd nog een andere dansvloer geopend, we doken er gelijk op af.
Een prachtige discovloer gebouwd half over het Comomeer, wat een
ongelooflijk schitterende plek om compleet los te gaan! Heerlijk
stampen op de Hardhouse van Italiaanse makelij en van het uitzicht
genieten als je moe bent geworden. Rond drie uur kwam er een eind
aan de avond. Maar het was goed genoeg geweest. Je moet op het
hoogtepunt weg gaan nietwaar?
En dan sta je aan
het begin van weer zo'n dag, rotten is er al zoveel gedaan dat het
bijna begint te vervelen, dus we denken, "we pakken de auto". Zo
gezegd zo gedaan: We gaan met de auto de berg op, om 1) een
Panini te scoren in 2) een bergrestaurant met
uitzicht over 3) een meer. En als Chris eenmaal zijn
zinnen ergens op heeft gezet, dan valt er niet meer te
onderhandelen. Dus wij de drie auto’s in, van Sharan tot Matiz tot Omega. Na tien geplande minuten vlakke weg en tien ongeplande haarspeldbochten genomen te hebben, begon het ons te dagen dat het “idyllische plaatsje langs het meer” misschien wel de verzameling bouwvallen van tien bochten geleden had kunnen zijn. Geen nood, we hadden de Heer en Meester in het kaartlezen bij ons. Chris keek, zag een restaurant, en vond dat het goed was. Kennelijk hadden we precies net dat ene restaurant te pakken dat zijn bijdrage aan de maffia niet op tijd overgeboekt had, want werkelijk élke Italiaan leek bezig te zijn met elke mogelijke toegangsweg naar alles wat maar in de buurt van het eetgehucht kwam. Na hellingspercentages van 25% in zijn achteruit, wegen van 1 meter 90 breed en vriendelijk glimlachende Italianen naast hopen puin op het midden van de enige toegangsweg binnen een straal van 10 kilometer, kregen we er genoeg van. En toen was daar het bord. “Dak van Italië”. Ja wat valt er te zeggen? De Panini’s waren heerlijk op het buitenterras van de bergrestaurant met uitzicht over het meer!
|
|||||
Rosent
Garden vanavond? Dicht! Phonix vanavond? Dicht! Dan maar achter
Italianen aan hobbelen op zoek naar vermaakt in de late uurtjes.
Eenmaal aangekomen bij een groot hek met daarvoor een hele lange
rij, met vreemd genoeg alleen maar mannen, blijken we de ingang te
hebben gevonden. 'Lido' blijkt niet overdekt, maar lekker in
de buitenlucht! Alle dames worden naar voren geschoven en ja hoor,
we mogen er zo in. 
