9 Juli - 25 Juli 2004 - Ranocchio - Piano Di Porlezza - Italia

Dag 1 - 6: Welcome To Italy!

De koffers gepakt, proviand aangeschaft, route geupload, oliepeil gecontroleerd en passagiers ingeladen. De uittocht kon plaatsvinden en tegen negen uur des avonds op die bewuste vrijdagavond vertrok dit genootschap uit het Huizerse dorpje H. Een kleine tien later was de nacht weer dag geworden en had ook dit jaar de Gotthard ons niet kunnen breken. Nadat Stef's rijderscapaciteiten middels een ordinaire breaktest voor de laatste maal op de proef waren gesteld scheurde als eerste de Sharan zonder mededogen Camping Ranocchio binnen. Who's in the house?!!

Nadat de kussen en de bloemen in ontvangst waren genomen was het de taak aan onze eigen multifunctionele Nico (Gootje Boersen) om haar bouwkunsten te tonen. In een razend tempo stond er een bungalowtent waar je 'U' tegen zegt. Op een leeg campingveld. Ja, het leven was in die begindagen nog rustiek op Ranocchio. Niet dat we er iets op tegen hadden: 't zwembad delen met enkel de badjuf - 'aai em studying too becomé loowyer!' - was écht moeilijk chill! Op alles voorbereid als wij waren zou het binnen enkele dagen bovendien tóch druk worden. Onze honing deed zijn werk vlekkeloos

De rest van deze dag zou in het teken staan van tot rust komen. Hoe kan dat beter dan met een koude heer? Bij voorkeur natuurlijk 'n Birra Moretti. Het contact met medevakantievierders uit 2003 was snel gevonden. Sjoerd, Christa, Lesley en natuurlijk Lisette (!) waren ook dit jaar van de party. En met nieuwe amici als Frank en Michelle - hmmm, Michelle, Yummie!! - vloeide het bier reeds op de eerste avond al rijkelijk. De nacht was echter nog jong toen de slaapcabine burgemeester werd gemaakt. Op onze royale matrassen werd, terwijl Wodan flink aan het huishouden was, een aardig uiltje geknapt.

In de ban van japanse puzzels werden we de volgende ochtend wakker. Chris, Margot, David, Stef én na enkele dagen nog 30% van de camping raakten in een volledige obsessie met dit hersenvoedsel. Opgesloten in het wereldje van de puzzels ging de vakantie voor dit gezelschap bijna ten onder. Gelukkig raakte het boekje kwijt: de vakantie was gered.

Lekker eten. Wie houdt er nou niet van lekker eten? Reeds in de begindagen van ons verblijf hadden wij menig restaurant geconvesceerd. Waar de één zich verdiepte in de oppervlakkige magie van Pizza Proscuto et Ananas (Hawaï in de volksmond), kozen de culinaire gezien beter bedeelden voor meer inheemse gerechten als Penne al Arabiata. In mening etablissement werd de arbeid van de kok echter moeiteloos verkwanseld door lafhartige incompetente bediening. Waarover onze dank, het was kostelijk vermaak.

Dag 6: The Only Way Is UP!
door Margot Boersen

Een bergwandeling wordt door sommigen onder ons beschouwd als het meest gelukzalige onderdeel van een zomervakantie. Het was ons van te voren dus al duidelijk: vluchten is onmogelijk, it had to be done. Gewekt om 9 uur ´s ochtends van de dag des oordeels rolden wij plakkerig de tent uit. Dat wordt klimmen!

Met een zondagmorgengevoel loop je richting toilet. ´Wat jij hier doen zo vroeg? Ga terug naar bed. Slapen!´ Carlo lacht je gulzig toe. Wanneer je hem verteld dat vandaag ´de dag´ is verschijnt er een brede grijns op zijn gezicht en wenst je een welgemeend succes. Nadat er een voedzaam ontbijt door ons burgemeester is gemaakt is de tijd rijp. De veldfles wordt omgebonden en de reis kon beginnen.

We gaan niet met de auto, we lopen. David beweerd een mooie en korte route naar de berg. ´Tien minuten lopen, met de auto doe je er twintig minuten over.´ De parasiet. Drie kwartier later hebben we de berg nog steeds niet bereikt. ´Maar het beginstuk is het mooiste stukje van de hele wandeling!´ Het jong had er alleen niet bijgezegd dat die passage meer zei over de rest van de wandeling... Maar een weg terug was er niet meer, ´the only way is up´. Na een aardige tijd al flinke stijgingspercentages te hebben gelopen namen we eindelijk pauze. De eerste blaren doken op bij mijn achilleshiel. Allemaal de schuld van niet strakgetrokken schoenen. Gelukkig wist Billie daar wel raad mee.

Forza! David, Chris, Stephan en Stef lopen aardig hard door. Sven ik lopen achteraan een beetje te sjokken. Dit is veel zwaarder dan ik dacht! Ik merk dat ik langzamerhand chagrijnig begin te worden en honger heb ik ook al een hele tijd. Pater David weet me echter te melden dat we pas gaan eten als we bij een of ander huisje aankomen. Eenmaal aangekomen blijkt David´s huisje een verlaten en gesloten berghut. Walg.

Hoe hoog we nu zijn? Geen idee. Gewoon maar doorstappen, ook al zijn we al enkele uurtjes verder. Elke stap die ik zet doet pijn. En dan te bedenken dat ik straks ook nog weer naar beneden moet! Niks aan te doen gewoon doorstappen. Nu loopt Chris even bij me. Gezellig kletsen lukt niet meer ik ben alleen maar bezig met voor mij die monsterberg.Is dit vakantie?

Het water werd al die tijd gulzig achterover geslagen. Het water is al op voordat we de top hebben bereikt. Niet echt handig maar ja toch niks meer aan te doen dus doorstappen. David komt naast me lopen en zegt dat ik in één ritme moet blijven lopen anders komen we niet vooruit.

Na 6 uur kunnen we de top goed zien. Nog dertig meter tussen de berggeiten door en we zijn er. David, Stephan, Stef en Chris zijn al bijna op de top. Sven gaat niet mee naar boven. Dus ik loop alleen. Wat een smal paadje? Één verkeerde stap en je rolt zo 20 meter naar beneden. Ik kom Stef op mijn weg naar boven tegen hij gaat naar beneden.Hoezo dat SBM? En dan dan kom ik maar steeds niet boven. Hoe kan dat nou. En ik denk ja ik zal nu ook wel een afslag gemist hebben. Ik loop maar terug dan de top maar nie gehaald. Als ik aan het terug lopen ben zie ik toch nog een klein paadje en loop dan maar die weg. En dan ben ik boven. Wat een opluchting!! Ik heb het gehaald! Wat een voldoening! En er zijn gewoon nog druiven over!!! Heerlijk! ( waar een mens al niet gelukkig van kan worden, red. )

Na een paar minuten op 1696 meter gebivakkeerd te zijn geweest gaan we weer naar beneden. Helaas nergens water te krijgen dus dan maar zonder water helemaal terug. Ik loop weer achteraan. Ik kan mijn voeten bijna niet meer voor elkaar zetten iedere keer weer pijn. Maar ja niks aan te doen: ik moet toch naar beneden. Uiteindelijk 3 uur gedaan over het afdalen.

Eenmaal terug op de camping eerst douchen. En ja hoor iedereen zegt 'hey margot wat heb jij nou gedaan bij die bergwandeling? beetje blaren opgelopen?' En ik kende die mensen niet eens! Zo wel aan blaarplijsters gekomen. Als dat geen leuk souvenir is!